Eindrapport van de dag. Post 14. Lezing van maandag, zoals altijd, want de post heeft geen televisie.
Vertrek. Ferrari laat zijn twee wagens starten op zachte banden. De bron spreekt van een inschattingsfout: de baan was nog te nat voor slicks. Ik noteer. Ik oordeel niet.
Eerste rondes. De wagen van Lewis Hamilton zakt weg in het peloton. Charles Leclerc komt binnen. Lewis Hamilton niet.
Vijfde ronde. De pitmuur roept Hamilton binnen voor intermediates. Hij weigert. Volgens Formule1.nl antwoordde hij over de boordradio: “Nee, laten we de gok nu nemen.”
Waarneming. In dertig jaar heeft de wedstrijdleiding mij ongeveer vierduizend keer opgeroepen. Vierduizend keer heb ik geantwoord: “Post 14, begrepen.” Het andere antwoord heb ik nooit geprobeerd. Ik wist niet dat het op de frequentie bestond. Vanochtend heb ik het in de map gezocht, tussen het reglement en het evacuatieplan van het broodje. Het staat er niet in.
Resultaat. Podium, volgens de bron. Na de race maakte hij een grapje: hij gaat niet naar het casino met die gasten. Hij voegde eraan toe dat hij vertrouwen houdt in Ferrari en erg trots is op zijn team: monteurs, ingenieurs, catering. Mij viel de catering op. Op de post is de catering ik, een beker koffie en de thermos.
Vervolg. Een constructief gesprek binnen het team, en misschien een overwinning volgende week in Singapore, zei hij.
Josiane, als je één keer nee zegt op de radio, beloof ik je dat ik het in de sim opnieuw doe om te zien wat er gebeurt.
Antwoord aan de collega. Nee. Het was een proef. Hij is geslaagd. Jean-Luc, mijn reserve, was erbij. Hij is een beetje ongerust naar huis gegaan.
Verder niets te melden.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Formule1.nl.
