Het document van de sportcommissarissen kwam bij post 14 aan via de gsm van Jean-Luc, de reserve. Josiane heeft het twee keer gelezen, rechtstaand, de thermos in de hand. Ze heeft er één zin uit onthouden en die met de balpen overgeschreven in haar map, tussen het reglement en de lijst met radionummers.
De zin, letterlijk zoals de sportcommissarissen die schreven: „Een zwaaiend geel is een instructie op zich en moet worden gerespecteerd, los van elk ander signaal dat ermee gepaard gaat.”
De feiten, in de volgorde van het document. Na de eerste herstart worden gele vlaggen gezwaaid. In die zone tonen sommige posten ook fysieke „SC”-borden. De wedstrijdleiding zelf heeft echter geen safety car ingezet. Er verschijnt geen enkele elektronische melding, het Audi-stuur van de piloot toont niets, en zijn team bevestigt hem dat er geen safety car is. Hij haalt Pérez in. De sportcommissarissen sluiten het safety car-regime uit, houden vast aan het geel, leggen de standaardstraf van tien seconden op en erkennen dat de foutieve meldingen hebben bijgedragen tot de omstandigheden.
Eindrapport van de dag, post 14. Ik geef geen commentaar op een andere post. Een bord haalt u snel boven, met een koptelefoon op de oren, en ik weet wat dat is. Ik geef commentaar op de vlag. De gele vlag vraagt u niet waarom hij daar is. Hij vraagt u niet of hij er wel zou moeten zijn. Hij vraagt u om de voet van het gas te halen. Dertig jaar dat ik het tegen wagen 34 zeg, die mij niet hoort. Deze keer staat het geschreven door het verwarmde lokaal, op officieel papier. Ik heb het overgeschreven. Jean-Luc heeft het ook gelezen. Hij zei dat het goed geformuleerd was. Verder niets te melden.
Het document rept met geen woord over een boterham of een kampeerstoel. Josiane noteerde dat het al in de tweede paragraaf over het geel ging, en dat het nooit sprak van „gewoon”.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Nextgen-Auto.
