Verslag einde dag. Post 14. Het document gelezen, de sessie niet gezien: ik heb geen televisie aan de post.
Vaststelling. Kwalificaties, Q2, ingang van bocht 5. Een wagen in een afkoelronde op de racelijn. Een andere erachter, op zijn laatste ronde. De tweede breekt zijn ronde af. Hij eindigt 14e. De eerste eindigt 11e.
Beslissing van het verwarmde lokaal: “unnecessarily impeded”. Zonder noodzaak gehinderd. Dan, in hetzelfde document, geen straf, wegens “extraordinary mitigating circumstances”. Ik heb het twee keer herlezen. Het document heeft twee keer gelijk.
Uitleg gegeven. Audi liet de commissarissen weten dat de wagen erachter, volgens de officiële tijdwaarnemer, al onder de geblokte vlag door was. Die informatie ging via de radio naar de piloot. De gegevens waren niet volledig gesynchroniseerd. Na een korte tijd verschenen ze correct. Te laat: de wagen zat al achter hem.
De commissarissen voegen toe dat het andere team, afgaand op de radioberichten van zijn piloot, hetzelfde had gedacht, op dezelfde gegevens. Twee pitmuren, één fout, netjes overgeschreven.
Aan de post heb ik de situatie nagespeeld. Stel dat de radio mij “einde sessie” zegt. Ik berg de blauwe vlag op. Er komt toch een wagen aan. Ik heb niet gelogen, ik heb niet gezien, ik heb de radio geloofd. De radio zegt “copy” als ze het gehoord heeft. Ze zegt niets als ze zich vergist heeft. Dus begrijp ik de commissarissen, deze keer. Ik zeg het geen tweede keer.
Uw dienaar groet een document dat in dezelfde alinea beschuldigt en vrijspreekt, zoals de regionale pers van weleer.
De wagen start als 10e, omdat een andere, verderop vooraan, een gridstraf heeft. De officiële tijdsmeting is niet gestraft. Ze heeft geen nummer.
Verder niets te melden.
Het klopt, we hebben het nagekeken: The Race.
