Ik heb Singapore vanmorgen opnieuw gedaan. Niet één ronde, de hele race. Zeventig procent van mijn kamer is cockpit, dus plaats genoeg.
Hetzelfde plan als hij: start op medium, als enige van de top 6, heel vroeg stoppen voor softs. En in het begin werkt het. De undercut lukt, de ghost van de andere wagen zakt weg. Dan stopt zijn ploegmaat Charles Leclerc, en kom je er net achter uit. Tot hier zijn mijn sim en de realiteit het eens.
Dan de virtuele safety car, veroorzaakt door Lance Stroll. Leclerc komt een tweede keer binnen voor verse softs, Kimi Antonelli en Oscar Piastri ook. Hij, tweede, moet zijn banden laten duren terwijl de anderen vol gas kunnen aanvallen. In mijn sim deed ik hetzelfde. Ik verlies vier tienden per ronde. Ingehaald, ingehaald, ingehaald. Zesde. Precies zoals hij.
En daar snap ik het niet meer. Hij nam de strategische keuzes zelf, volgens RacingNews365, en na de race zei hij via de radio tegen zijn team: „Sorry, jongens. Ik heb jullie vandaag in de steek gelaten met die strategie. Het was mijn beslissing en daardoor hebben we kostbare punten verspeeld. Ik zal er alles aan doen om dat bij de volgende race goed te maken.”
Die virtuele safety car had ik niet voorzien. Niemand voorziet hem. Het is een niet-gemodelleerde variabele, zoals de wind. Je plan klopt tot het spel er eentje afvuurt, en dan krijgen de anderen gratis verse banden. In de sim noem ik dat een balancing bug.
Bij Fabienne Racing maken we geen excuses: we trekken lessen.
Ik heb toch één keer gereset, zonder virtuele safety car. Hij wordt derde. In theorie.
Het klopt, we hebben het nagekeken: RacingNews365.
