Dagrapport. Post 14. Zaterdag. Ik ben niet in Brazilië. Ik lees het blad op kantoor, in Stavelot, met een kom koffie.
Zaterdag, eerder op de dag. Een straf verschijnt voor een rode wagen. Genoteerd.
Derde vrije training. Bevestiging. De twee rode wagens nemen een vijfde verbrandingsmotor van het jaar. Tien plaatsen elk. Automatisch. Eerst leek het erop dat de tweede tot Las Vegas zou wachten. Ze heeft niet gewacht. Ook dat noteren we.
Daarna. Een wagen neemt een nieuwe motor, een uitlaat, een turbo en een hulponderdeel. Dertig plaatsen. Een andere wagen, bij Cadillac, neemt een motor, een turbo en een MGU-K. Dertig plaatsen. Een laatste wagen zit nog vijf plaatsen af, aangekondigd voor het weekend.
Ik heb de som gemaakt met mijn balpen. Vijf plus tien plus tien plus dertig plus dertig. Vijfentachtig plaatsen terug te geven. De grid telt tweeëntwintig. Ik commentarieer de wiskunde niet. Ik signaleer.
Op de post is het de thermos als er iets verandert. Er gaat niets achteruit. Jean-Luc heeft in dertig jaar zijn campingstoel vervangen. Niemand heeft hem uit Malmedy weggekregen.
De twee wagens met dertig plaatsen straf starten achteraan, wat de kwalificaties ook geven. Er zijn dus twee laatste plaatsen. Daar heb ik geen vlag voor. Het verwarmde lokaal heeft zevenenveertig camera’s en een regel. Het zal er wel uit komen.
Uw dienaar merkt op dat de startgrid van Brazilië met zo’n rekenkunde waarschijnlijk ergens in de tegenoverliggende rechte lijn zal beginnen.
Post 14, begrepen. Verder niets te melden.
Het klopt, we hebben het nagekeken: The Race.





