Rapport van post 14. Maandag, de pers gelezen, thermos ernaast.
Feit. Een piloot van eenenveertig, onder contract bij Ferrari tot eind 2027, zegt dat hij „nog altijd all in” is en denkt aan de jaren 2030. Volgens The Race zouden er verlengingsopties lopen tot 2028. Een Grand Prix in Rwanda is aangekondigd, ten vroegste voor 2030. Hij zou dan vijfenveertig zijn.
Vaststelling. Ik heb geen televisie op post. Ik heb gelezen dat hij donderdag in Mexico zei dat hij „anders gebouwd” is. Op post 14 zijn wij allemaal op dezelfde manier gebouwd: een badge, een campingstoel, een sandwich. Het verschil is de anciënniteit.
Vaststelling. Hij zei tegen The Race: „Ik kan niet zeggen of ik over vier jaar nog wil doen wat ik nu doe. Maar ik hou nog steeds van wat ik nu doe.” Dat onderschrijf ik. Dertig jaar briefings om zes uur. Over vier jaar weet ik het niet. ’s Ochtends is het bitter koud. Ik ga terug.
Vaststelling. Hij zegt nooit te willen blijven hangen tot hij de prestatie niet meer haalt. Op post is de prestatie: post 13 zien en de vlag heffen voor de wagen er is. Ik controleer dat elke ochtend. Op de dag dat ik te laat zwaai, lever ik mijn badge in. Hij heeft hetzelfde criterium. Ik vind het correct.
Opmerking over de opvolging. Jean-Luc, mijn reserve, wacht al dertig jaar. Hij heeft nog nooit een vlag gezwaaid in een wedstrijd. Hij heeft het artikel ook gelezen. Hij zei niets. Hij heeft zijn thermos opgeborgen.
Fabienne Racing noteert dat er bij Ferrari voor 2027 minstens geen zitje vrijkomt. De structuur staat open voor gesprekken. Florian is er klaar voor.
Post 14, begrepen. Verder niets te melden.
Het klopt, we hebben het nagekeken: The Race.
