Donderdag. Stavelot. 18.40 uur. De boekentas staat weg, de farde van de post ligt open op de keukentafel.
Betreft: uitspraak van een Williams-piloot voor de Grote Prijs van Las Vegas. Strip-circuit. Nog drie races te gaan. Deze is de eerste van de drie.
Vaststelling. De piloot geeft toe dat hij voor de rest van het seizoen niet echt doelen meer heeft. Volgens de bron mikt het team niet op regelmatige punten. Zijn doel, zegt hij, is plezier maken achter het stuur. Hij vindt dat punten realistisch gezien niet kunnen, tenzij er iets gebeurt. Hij erkent dat een top 10 niet makkelijk wordt.
Ik heb het vak gezocht in de farde. Er is „gele vlag”, „dubbel geel”, „puin”, „olie”, „trage wagen”. Er is geen „plezier”. Ik heb het met de hand ingevuld, vak „overig”, met een bic. In dertig jaar is het de eerste keer dat het vak „overig” voor iets vrolijks dient.
Tweede vaststelling. De piloot hoopt op onverwachte gebeurtenissen tijdens de race. Op post 14 is de onverwachte gebeurtenis mijn werk. Ik hoop er niet op. Ik wacht erop, met een campingstoel, een thermos en een boterham met kaas. Dat is niet dezelfde houding. Het resultaat is hetzelfde: we kijken naar de piste.
Derde vaststelling. Hij verklaarde: „alles wat we over de wagen kunnen leren om ze beter te maken, is een succes voor ons.” Op de post zeggen we hetzelfde. Elke briefing van zes uur waarin we iets bijleren, is een succes. Er zijn er vier geweest in dertig jaar. Ik heb ze genoteerd.
Ik heb er Gérard over gebeld. Hij had zijn mening.
Uw dienaar herinnert eraan dat het plezier, in Malmedy, altijd in het laatste kwart van een seizoen werd genomen. Het eerste kwart brengt men door met hopen.
Ik heb geen televisie op de post. Maandag hoor ik wat het land gezien heeft. Als er iets gebeurt, heeft er ergens op de Strip iemand een vlag gezwaaid. Ik ken die persoon niet. Ik groet hem.
Post 14, begrepen. Verder niets te melden.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Nextgen-Auto.






