Kimi Antonelli is wereldkampioen. Eerste titel, in Mexico, met nog vier Grands Prix te rijden. Volgens Sporza is hij met 20 jaar de jongste wereldkampioen uit de geschiedenis van de F1. Ik heb het einde gezien op Play Sports, de sim in pauze, het stuur nog lauw.
Wat mij interesseert, is één zin. Hij zei tegen Sporza: “Dit weekend voelde ik me iets meer gespannen. Ik ben zo blij dat we het hebben afgemaakt. Nu kunnen we genieten van de rest van het seizoen.”
Gespannen. Daar zit in de sim geen schuifje voor. Ik heb vanmorgen in de instellingen gezocht: bandenspanning, ja. Titeldruk, nee. Niet-gemodelleerde variabele.
Dus heb ik een test gedaan. Ik heb Mexico opnieuw gereden en me ingebeeld dat ik wereldkampioen was als ik de finish haalde. Niet echt, in mijn hoofd. Resultaat: twee tienden verloren in de eerste sector. Ik remde overal vroeger. Niemand keek mee, buiten de ghost.
Hij heeft het toch afgemaakt. Daarna meldde zijn engineer, Peter Bonnington, hem de titel via de radio, en hij huilde van geluk. In mijn cockpit ben ik het die tegen mezelf praat. Dat doet minder.
Daarna kwam het eerererondje, en toen parkeerde hij zijn Mercedes. Dat rondje heb ik nog nooit gereden. In de sim valt alles stil als je over de lijn gaat en beland je terug in het menu. Een designkeuze die ik niet begrijp.
De structuur bevestigt dat de druk bij ons met een sandwich wordt beheerd. De structuur staat open voor gesprekken met de makers van simulatoren.
Dus heb ik na de finish een extra ronde toegevoegd, aan lage snelheid, denkbeeldige ramen open. Twee tienden verloren ervoor, een ronde gewonnen erna. In theorie.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
